|
گفتگو با پوران درخشنده/ کارگردان فيلم «خوابهاي دنباله دار» ؛ | |
|
 نوجوانان است. سينمايي که مي کوشد با محور قرار دادن موقعيت کودکان و نوجوانان، به کالبد شکافي مسائل مرتبط با آنان بپردازد. اتفاقي که با کمرنگ شدن حضور فيلمهاي مرتبط با کودکان و نوجوانان و «سينماي کودک» اين روزها کمتر شاهد حضور آنها بر پرده سينما هستيم. اکران «خوابهاي دنباله دار»، بهانه اي شد تا پاي گفتگو با پوران درخشنده بنشينيم و در اين باره با هم صحبت کنيم. *** * در ابتدا از شرايط اکران فيلم آغاز کنيم و اينکه آيا از شرايط اکران فيلم تان راضي هستيد؟  ** مسلم است که سينماي کودک نيازمند حمايتهاي دولتي است و اين سينما را بايد به صورت همه جانبه حمايت کرد تا مخاطب خود را پيدا کند و به شکل مناسبي به نمايش در آيد. در حال حاضر تصور مي کنم اکران عمومي فيلم با استقبال خوبي همراه بوده و البته اميدوارم اين فيلم بتواند در ادامه اکران، از سينماهاي بيشتري که شايسته فيلمهاي فرهنگي است، بهره مند شود. * سينماي شما بيشتر در حوزه مسائل تربيتي قرار مي گيرد. به نظرتان سينما مي تواند تصوير درستي از اين مسائل به مخاطب خود ارائه کند؟ ** متأسفانه در سينما محدوديتها خيلي زياد است. خيلي از مسائل به شکل «تابو» مطرح است و نمي شود به آنها نزديک شد و سؤالهاي زيادي هست که بايد به آنها پاسخ داده شود، ولي متأسفانه، امکان پاسخگويي به آنها وجود ندارد، بنابراين بايد از کنارش گذشت! ولي من تصور مي کنم با تمام محدوديتهايي که وجود دارد، بايد بسياري از اين مسائل گفته شود و نمي شود به دليل محدوديتها، از پرداختن به آنها خودداري کرد. حوادثي که در جامعه ما بويژه در ارتباط با مسائل نوجوانان اتفاق مي افتد، مسائل کم ارزشي نيست که بتوان ناديده گرفت. اتفاقهاي زيادي در جامعه رخ مي دهد و ما فقط نظاره گر آنها شده ايم و از بچه ها و از نسل جديد دور شده ايم و فاصله مان هم، روز به روز بيشتر و بيشتر مي شود. * چه چيز در سينماي کودک براي شما جذابيت دارد که هنوز به کار در اين زمينه مي پردازيد؟ ** هر فيلمسازي، براي کار خود يک هدف را دنبال مي کند که موضوع نامطلوب بودن شرايط کار، تنها يکي از مسائل پيشِ روي فيلمساز محسوب مي شود، اما مسأله مسؤوليت انسان در قبال جامعه خودش، چيزي است که به راحتي نمي شود از کنار آن گذشت. من خودم را از دنياي کودکان و نوجوانان دور نمي بينم و به محض آنکه کوچکترين روزنه اي در اين زمينه پيدا کنم، از آن استفاده مي کنم و با بچه ها حرف مي زنم. سينماي کودک هميشه دغدغه من بوده و خواهد بود. * و اکنون وضعيت سينماي کودک را چطور ارزيابي مي کنيد؟ ** سينماي کودک هم، مثل خود کودکان مظلوم است! سينماي کودک ما فيلمسازان خوبي داشت که متأسفانه در طول اين سالها و به دليل تعدد مسائل و مشکلات، انگيزه شان را براي حضور در اين سينما از دست دادند و تعداد کمي از آنان، همچنان با مشکلات زياد در حال طي کردن اين مسير دشوار هستند. در دهه 60 ما شاهد رونق و شکوفايي سينماي کودک بوديم، اما آن دوران درخشان تمام شد و اکنون در وضعيتي هستيم که ممکن است در يک سال، اصلا فيلمي در حوزه کودک و نوجوان نداشته باشيم. با همه اينها اما، همچنان معتقدم سينماي کودک يک واژه نيست، بلکه يک واقعيت است و نمي توان کودکان را انکار کرد، چون آنها بخشي از واقعيت جامعه را تشکيل مي دهند. * اما کودک امروز، دنياي بسيار متفاوتي با کودکان دهه 60 دارد و جذب آنها بدين سادگي نيست... ** بله، اين درست است. کودک امروز، مسائل و دغدغه هاي متفاوتي دارد و هر روز با بازيهاي جديد رايانه اي مواجه مي شود. بازيهايي که در آن، هرچه بيشتر آدم بکشي، برنده مي شوي! فيلم ساختن براي اين گونه بچه ها واقعا کار دشواري است، اما به هر حال بايد تمهيدي انديشيد تا بتوان آنها را جذب يک داستان يا موضوع کرد. در دوران فعلي، شايد سينما بتواند در کنار خانواده و جامعه، مسائل کودک و نوجوان را بررسي کند و ضروري است پيش از همه اينها، مسائل امروز اين بچه ها را شناخت و به آنها توجه نشان داد. * و براي شما، فيلمنامه «خوابهاي دنباله دار» چه ويژگي اي داشت که به طرف ساخت آن رفتيد؟ ** وجود اين نکته که در همه حال بايد بچه ها را جدي بگيريم و حق تحصيل را براي آنها قائل باشيم، من را به ساخت فيلم علاقه مند کرد. دانستن، حق تمام بچه هاست و بايد به آنها فرصت يادگيري داد. در عين حال، آدمهاي فراموش شده اي که در فيلمهاي قبلي ام هم حضور داشتند، در اين فيلم هم نقش دارند.اين فيلم با پاکي و صفا ساخته شده تا به واقعيتي که در فيلم ديده مي شود، دست پيدا کند. |
+ نوشته شده در سه شنبه هجدهم آبان ۱۳۸۹ ساعت 18:15 توسط حبیب
|