وقتي همه خواب بودند
آنقدر زود مي گذرد كه گويي همين ديروز يا نه همين چند دقيقه پيش بود يك خبر نصف و نيمه با موضوع تصادف اتوبوس حامل دانشجويان دانشگاه خيام مشهد با تانكرحامل مواد شوينده و قابل اشتعال در محور انديمشك كه باعث مرگ 22 دانشجو شد ........فقط شماره همراه سعيد را مي گيرم ...جواب نمي دهد و باز مي گيرم ...چقدر خدا خدا كردم تا يك لحظه گوشي را بردارد .......هيچ مسئولي در دانشگاه پاسخگو نيست ! .....دست و پا يم را گم كرده بودم ..... همچنان منتظر پاسخگويي تلفن همراه سعيد بودم تا از اين حال نا خوش خارج شوم ولي فقط بوق زده مي شد و بس .....به فكر همه دوستانی که می توانند خبری بدهند افتادم ...... ولی آنها در همين حد تصادف و اتش گرفتن اتوبوس و مرگ مظلومانه 22 گل در كنار هم اطلاع داشتند از ليست اسامي هيچ خبري نبود ..... آنها در آتش سوختند آنهم وقتي كه همه خواب بودند ...حالا دایی سعید باید خبر رسان چه خبری به اعضای خانواده باشد ... راستی به خواهرم چه بگویم ... سعید نقطه اتصال تمام اعضای خانواده بزرگمان بود ... بود!... ثانیه ثانیه بزرگ شدن سعید جلوی چشمانم است ...راستی مگر باور کردم که بخواهم بگویم ..... به یک چشم به هم زدن نوروزمان سیاه شد ......حول حالنا الي احسن الحال...
یکی پشت تلفن گفت جنازه ها سوخته و قابل شناسایی نیستند ..... بازهم چه زود دير
مي شود ....شهر پراز صدای ترقه های چهارشنبه سوری است وسعید و دوستانش در آتش سهل انگاری یکنفر! جان دادند .... یکی می گوید هفت نفر سالم اند .... یا امام رضا ... دل خوش به جرقه ای می شویم .... تلفن همچنان بوق می زند ..... نمی دانم مسئول کجا بود ولی گفت افراد سالم با خانواده هایشان تماس می گیرند ..... و تلفنی که هیچ گاه به صدا در نیامد ... بیست و دو تلفن ...... با اتوبوس سالم رفتند و با هواپیما جنازه هایشان برگشت ...سه تا چهار روز پيش از نوروز ۸۷ بیست و دو خانواده داغدار شدند شوكي بس عميق به دل مادران ارزومند ماند..... مي شد حدس زد انبوه مطالب و يادداشت هاي روزنامه ها درباره اين حادثه و حادثه هاي مشابه ديگر .....اما چه فايده .... دوست داشتم خيلي چيزها بنويسم .... سعيد رفت و دايي حبيب خودش را بر سر يك قرار براي هميشه تنها گذاشت ..... امروز اولین روز اولین هاست اولین نوروز و سیزده بدر بدون سعید ....اولین های دگر در راهند...
براي دل همه مادران داغدار صبر دعا نماييد .